Parochiekern St. Bavo - Rijsbergen

Parochieberichten

Overweging bij de Paaswake

van pastoraal werker W. van Reen

Soms heb ik het gevoel dat het niet klopt. Goede Vrijdag en Pasen vallen zo kort na elkaar. Het klopt niet met hoe het is in ons leven. Wanneer het lijden groot is, wanneer de dood levensgroot aanwezig is, dan wordt het niet morgen al Pasen, dan kun je nog geen licht zien en hopen dat het goed zal komen.

Het afgelopen jaar had ik dat gevoel heel sterk. Zoveel ziekte en dood, overal op de wereld, ook in Nederland, ook in Brabant en in onze parochies. Zoveel verdriet, verlies en eenzaamheid. In de samenleving nemen de spanningen toe, mensen begrijpen het niet meer, houden het niet meer vol, lontjes worden korter.

Gaan we het uithouden? Volhouden? We weten het niet precies, maar wat zien we uit naar de dag dat we weer gewoon bij elkaar kunnen zijn, zonder beperking. Dat het leven weer gewoon wordt.

We staan hierin niet ver af van het volk Israël dat hetzelfde meemaakt in de eerste lezing. Ze beginnen aan een lange gevaarlijke tocht, zonder enige zekerheid of ze het beloofde land ooit zullen bereiken. Zonder enig idee hoe lang het zou gaan duren.

Eerst was er hun doodsangst van de eerste golf: het leger van de farao zat hen op de hielen, zoals het virus ons op de hielen zit. Net als wij konden zij geen kant op, ze moesten wel de zee inlopen. Van alle kanten werden ze bedreigd, ingesloten. Ook dat gevoel herkennen we meer dan ooit.

Toen Israël met Gods hulp door de zee was gegaan, hadden ze het gevoel met de schrik vrij te zijn gekomen. Maar ze waren er nog lang niet. Veertig jaar zou het nog duren. Veertig jaar in de woestijn, wij mogen hopen dat het voor ons niet zolang duurt.

Maar we vieren wel al voor het tweede jaar op rij Pasen in lockdown. We zijn nog altijd ingesloten door het virus. Wanneer trekken wij het zozeer verlangde beloofde land binnen?

Die vragen en onzekerheden, die angst, daar spreekt Marcus in zijn evangelie ook over. Zijn pen schrijft over de menselijke maat van angst en schrik, van twijfel en willen vluchten. Zijn verhaal beschrijft hoe drie vrouwen op weg gaan naar het graf.

Deze vrouwen gaan door met wat ze al lang hebben gedaan: zorgen, zorgen voor Jezus. Als er iemand gestorven is, moet het leven toch doorgaan, moet er toch nog gezorgd worden.  Ze maken zich ook zorgen: gaat het ons lukken? Wie zal de steen wegrollen?


 

En dan schrik en angst als ze bij het graf aankomen. Het graf is leeg, zoals het ook ontzettend leeg kan worden als alles gedaan en geregeld is na een overlijden of groot verlies. Pas dan ga je echt voelen hoe leeg het is, hoe leeg jezelf bent. Die leegte daar wil je in het begin toch voor wegrennen. Je hebt nog geen woorden. Andere mensen zijn je vaak teveel. Het duurt wel even voor je toe bent aan nieuw leven.

Marcus neemt serieus hoe het met ons mensen gaat. Pasen wordt het niet zomaar. Goede Vrijdag, lijden en dood zijn niet zomaar over en voorbij. Pasen moet groeien, langzaam, stukje bij beetje. Een van die stukjes en beetjes is proberen gewoon door te gaan.

Zoals de drie vrouwen ondanks hun verdriet, toch maar doorgaan met zorgen. Ze pakken later het leven in Galilea weer op. Zoals ook wij zo goed en zo kwaad als het gaat doorgaan met leven, ondanks alle verdriet en verlies van het voorbije coronajaar.

We vieren Pasen, ook als dat nog niet voor iedereen zo voelt. We hoeven het ook niet alleen te doen, want wij krijgen de steen voor het graf niet weggerold. We mogen tegen God aanleunen die ons heeft laten zien dat de dood niet het laatste woord heeft. Jezus leeft, dwars door de dood heen. Voor God is niets onmogelijk.

Zoals God Hem uit het graf heeft opgetild, zo mogen wij ook gaan voelen dat we door God zullen worden opgetild tot nieuw leven. Hij zal de steen die op ons hart en onze maag ligt wegrollen. Ook wij mogen het nieuwe leven intrekken, ons beloofde land.

Om ons te herinneren aan deze niet te begrijpen waarheid, hebben we de paaskaars in ons midden. Een brandende herinnering aan de kracht die God in ons aanraakt om altijd weer op te staan, juist als het leven donker wordt en het alle schijn tegen heeft.

God ontsteekt voor ons geen alles verterend vuur, geen vlammenzee die alles verzengt. God ontsteekt voor ons een lichtje, dit vlammetje ontkent verdriet en verlies niet, maar zet ons hart op een kier voor hoop en nieuw leven, want God weet dat Pasen zich alleen stukje bij beetje aan ons toont. Wij mogen opstaan, wij zullen opstaan, God gaat lichtend voor ons uit.

Zalig Pasen.

Geplaatst op 07-04-21

Parochiekernberichten

Boodschap van Paus Franciscus voor roepingenzondag

De droom van een roeping

Overweging bij 4e zondag na Pasen: roepingenzondag

van pastoraal werker W. van Reen

Overweging bij beloken Pasen

van pastoraal werker W. van Reen

Gebed voor Roepingen

Roepingenzondag 25 april 2021

 Pagina 1 van 9  >  >>

Overleden

Rini van Steenoven

april 2021

Nelly Martens – Jansen

april 2021

Marlies Hendrickx - Jacobs

februari 2021