Parochie Sint Bavo - Rijsbergen

Parochieberichten

Overweging van Wim van Reen

bij 3e zondag van de Advent

In de parochie waar ik voorheen werkte werd een asielzoekerscentrum gevestigd. Aan de zuidkant van de gemeente niet ver verwijderd van de kerk waar ik werkte. Er was op voorhand door menigeen geprotesteerd tegen de komst van het centrum, want er zouden 80 stacaravans komen met maximaal 400 bewoners.

Mensen die zich altijd trouw met de kerk verbonden hadden, werden opeens gegrepen door de angst voor het vreemde. Hun kinderen zouden niet meer veilig over straat kunnen, vrouwen zouden aangerand worden en nog erger. De huizenprijzen zouden dalen, de buurt zou achteruit gaan.

Na enige tijd meldde zich een Afrikaanse vluchtelinge met haar kinderen bij de parochie. Haar man was door de regering in haar thuisland vermoord. Zij vond het fijn om te zingen en zou graag lid worden van het kerkkoor. Haar kinderen meldde zij aan als misdienaars.

Christine, zo heette zij, wilde met haar kinderen haar geloof belijden en vieren. Ze werd lid van het rouw- en trouwkoor.

De oudere dames stonden even wat onwennig, toen zij binnen stapte, een kleurrijk geklede donkere vrouw, minstens 25 jaar jonger dan de dames zelf. Ze werd vrijwel meteen door de koorleden van harte opgenomen, want ze wilde zingen. Ze werd geholpen waar hulp bij nodig was. Ze hoorde er bij.

Haar kinderen gingen mis dienen. Ze waren zeer respectvol naar anderen, waren zeer dienstbaar en toonden een eerbied voor het heilige van de kerkelijke ruimte, die ik zelden bij kinderen had gezien.

Een paar jaar later kreeg Christine te horen, dat zij met haar kinderen niet in Nederland kon blijven. Ze moest terug naar het land waar ze in Europa was aangekomen, Frankrijk. Met pijn in haar hart en in het hart van veel parochianen, verliet Christine Nederland. Een korte gebedsdienst bij een parochiaan thuis die zich om het vluchtelingengezin bekommerde, vormde een biddende afsluiting van een bijzonder mooie tijd in de parochie.

Waarom vertel ik u dit? In het evangelie van vandaag horen we over Johannes de Doper, die de vraag gesteld krijgt: wie bent u? Als die vraag gesteld zou zijn aan Christine, wat zou zij hebben geantwoord? Voor menigeen was zij een Afrikaanse, of een vluchteling, of een gelukzoeker. Haar antwoord op de vraag wie ben je, gaf zij door binnen te stappen bij het koor en haar kinderen als misdienaar aan te melden: Ik ben een mens die zoekt naar God.

En God zou haar altijd beschermen, ze zou nooit verloren lopen, God ging altijd met haar mee, en dat is maar goed ook, want als je man wordt vermoord, je je land moet ontvluchten, in den vreemde terechtkomt en overgeleverd bent aan regelgeving, dan kun je maar beter God altijd bij je hebben, want zonder Hem is er slechts woestijn.

Ook bij de gebedsdienst rond haar afscheid, was zij weliswaar verdrietig, maar ook hoopvol en vol vertrouwen, want God zou ook nu weer met haar meegaan.

Als de vraag gesteld zou worden aan die ene geloofsgemeenschap: wie bent u? Dan lag ook hun antwoord in wat zij lieten zien. Er waren mensen die zich om het lot van Christine en haar kinderen bekommerden, uit hun daden steeg zorg en liefde op. Er waren ook mensen die het gezin met de rug aankeken en besmuikt over hen spraken. Uit hun woorden klonk angst voor wat niet eigen was.

Wie ben je? Misschien ben je een zorgzaam mens, of een angstig mens. Maar je bent kind van God en God gaat ook met jou mee.

Christine vertrok naar Parijs, in de hoop ook daar lieve mensen tegen te komen, die duidelijk zouden maken dat God overal is. Dat God geen onderscheid maakt tussen mensen, omdat ieder mens Hem lief is. Enkele parochianen hebben nog jaren contact gehouden met Christine. Ze volgde een opleiding tot verpleegster. Ze werd hoofd van een afdeling. Haar kinderen gingen naar de universiteit.

Een keer in de zoveel jaren kan zo’n bijzondere ontmoeting je leven tekenen. De ontmoeting met Christine heeft mijn pastoraat verdiept. Van haar leerde ik wat het zeggen wil om diep van binnen een rotsvast vertrouwen te hebben in God, dat hoe je leven er ook uit komt te zien, hij jou altijd als je kind zal beschermen.

Wie ben je, vragen geleerden aan Johannes. Ik ben een roepende in de woestijn. Er komt iemand na mij, die groter is dan ik. Hij is de liefde in eigen persoon, Hij zal God een uniek gezicht geven. Christine wist dit al heel erg lang.

Geplaatst op 05-12-20

Parochieberichten

Overweging

van pastoraal werker W. van Reen

Overweging bij 5e zondag van het jaar B

van pastoraal werker W. van Reen

Buurten met de Bijbel in de 40-dagentijd

Aanmelden is noodzakelijk

Overweging bij 3e zondag van het jaar B

van pastoraal werker Wim van Reen

 Pagina 1 van 7  >  >>

Overleden

Marlies Hendrickx - Jacobs

februari 2021

Riet Bartels - van den Kieboom

februari 2021

Jan Peeters

januari 2021