Parochie Sint Bavo - Rijsbergen

Parochieberichten

Overweging bij Hemelvaart

Hemelvaart 2020

Het is acht jaar geleden, dat ik als eerstaanspreekbare pastor betrokken was bij de sluiting van de Heilig Hartkerk in Etten-Leur. Velen van u zullen deze kerk hebben gekend, in de buurt van klooster het Withof.

Er lagen levensverhalen in deze heilige ruimte. Ontelbare scharniermomenten uit veler levens werden er gevierd en herdacht. Kinderen mochten hun intrede in die kerk doen, door doop, communie en vormsel. Velen hadden zich hier aan elkaar in trouw verbonden en anderen moesten elkaar plotseling of na een ziekbed definitief ongewild weer loslaten.

Al die momenten stonden op het netvlies gegrift. Mensen wisten nog precies waar de kist had gestaan, waar zij een kring om de doopvont hadden gemaakt, wie de Vormheer was toen hun kind het vormsel deed en wie de ringen bij het huwelijk bracht en hoe. Mensen waren van deze plek gaan houden, omdat ze hun leven erin terug konden lezen. Het waren dierbare momenten waarop mensen een nieuwe fase in hun leven binnenstapten, zij gingen hun weg hierna anders dan voorheen. En het verhaal van Jezus bleef met hen meegaan.

De Heilig Hartkerk was niet de eerste en ook niet de laatste kerk die de deuren zou sluiten. Veel parochies gingen haar hierin voor en vele zouden en zullen volgen. In de regio Rucphen en de regio Zundert, zijn alle 10 kerken nog in gebruik voor de eredienst. Moeten ook wij een keer een kerk loslaten? Kunnen we dat? Loslaten vraagt het beste van onze krachten. Zal ons verstand zeggen dat het onvermijdelijk wordt? Hoe zal het ons hart vergaan? Ons hart, de plek waar de bepalende verhalen van ons leven door God in liefde bewaard en gekoesterd worden.

Hoe hebben mensen bij het sluiten van kerken dit loslaten eerder gedaan? Waren ze daartoe in staat? Hebben ze zich van kerk afgekeerd? Hebben ze de nieuwe situatie omarmd en hebben ze een nieuw gelovig thuis gezocht? Waren ze verslagen, liet het hen onverschillig of maakten ze er het beste van. In de Heilig Hartkerk hebben we samen met parochianen groepsgesprekken gevoerd en konden zij aan de hand van foto’s dierbare herinneringen aan hun kerk ophalen. Hun verhalen van verdriet en vreugde werden bewaard, opgetekend en gebundeld. De verhalen en herinneringen waren als hartkloppingen voor dit huis van God, dit huis van mensen.

Vandaag vieren we Hemelvaart. Jezus gaat naar zijn Vader en komt nog eenmaal in het midden van zijn leerlingen. Zij waren ook mensen. Wilden zij evenmin loslaten. Ze moesten hun Heer loslaten en zelf verantwoordelijkheid gaan nemen voor leven en geloven, geholpen door Gods Geest. Hun verstand had dit eerder door, dan hun harten dit konden toelaten, want hun harten waren nog geklonken aan die Ene.

Veertig dagen hadden de apostelen nodig om te verstaan hoe God hun toekomst zou vormen. Ze zouden vallen en opstaan, struikelen en doorgaan. Ook het volk van God had onder leiding van Mozes 40 jaar in de woestijn nodig om hun vroegere leven los te laten en het beloofde land binnen te trekken. 40 dagen verbleef Mozes op de berg om de tien woorden van God te leren verstaan. 40 dagen verbleef Jezus in de woestijn om zijn opdracht als Zoon van God te leren aanvaarden.

Zouden wij ook het geluk hebben, dat God ons 40 dagen of 40 jaren vertelt over de weg die voor ons ligt? Hoe zou het ons vergaan? Zouden ook wij vallen en opstaan, struikelen en doorgaan? Zou ons verteld worden, dat onze kerk voor altijd in ons hart gegrift staat, ook als we er afscheid van hebben genomen? Zou Gods Geest ons komen helpen om het loslaten uit te houden ook als dat bijna niet uit te houden is? Zou Gods Geest ons kunnen leren dat kerk alleen maar kerk is als ze in en door mensen gestalte krijgt? Zou Gods Geest ons kunnen leren dat we zonder muren en een dak ook kerk van God kunnen zijn?

De leerlingen van Jezus zullen de eerste kerk zonder muren en dak gaan bouwen, het wordt een gemeenschap van God en mensen, geleid door Gods Geest. Ook wij moeten zelf kerk zijn, wij zijn het die door God uitgenodigd worden zijn kerk te bouwen. Gods Geest zal ook ons daarbij helpen, dat is beloofd.

Hemelvaart gaat niet over staren naar boven, het is de dag om samen naar de aarde te kijken en haar tot Gods Rijk om te vormen.

Pastor Wim van Reen.

 

Geplaatst op 20-05-20

Parochieberichten

Overweging bij Hemelvaart

Hemelvaart 2020

Mededeling van pastoraal werker Wim van Reen

Taizé

Op weg naar één parochie

Een nieuwe naam voor een nieuwe parochie

meimaand

Mariamaand

 Pagina 1 van 8  >  >>

Overleden

Michel Hennekam

mei 2020

Betsie Koeken - Vermeeren

april 2020

Piet Daamen

maart 2020