Parochie Sint Bavo - Rijsbergen

Parochieberichten

Intervieuw met pastoor Hans van Geel

“Ik voel me geroepen door God om dienstbaar te zijn in de ‘wijngaard van de Heer’.”

 

Op een donkere herfstavond bel ik aan bij de pastorie van Zundert waar pastoor van Geel zijn intrek genomen heeft. Binnen blaft een hond zich de longen uit zijn lijf. Klinkt gevaarlijk. Maar als de deur voor mij geopend wordt staat er een alleraardigst teckeltje dat me hartelijk begroet. Evenals zijn baasje: Pastoor Hans van Geel. Ik word uitgenodigd voor een interview in een gezellig ingerichte kamer. Het blijkt de kamer van Floris (de hond!) te zijn. Kunt u wat over uzelf vertellen? Over het gezin waarin u opgroeide? De opleiding die u volgde? “Ik ben opgegroeid in Zevenbergsehoek. Ik werd geboren op 1 december 1961 en groeide op in een harmonieus gezin met een broer en 2 zussen. Zelf was ik de jongste op een na. Ik heb een aantal jaren gewerkt als verpleegkundige. Ik ben gestart in de ziekenverzorging in Sancta Maria in Zevenbergen. Daarna volgde ik de opleiding verpleegkunde A in het R.K. Binnenstads ziekenhuis in Dordrecht. In Zwijndrecht heb ik daarna mij studie afgerond en daar heb ik ook gewerkt. Tot ik mezelf de vraag stelde: “Hoe ziet mijn toekomst er verder uit?” Hoe bent u ertoe gekomen om pastoor te worden? Was het een roeping? “Alles wat ik niet kan is een ‘roeping’. Als ik aan stratenmakers denk krijg ik al pijn in mijn rug… Maar ik voel me geroepen door God om dienstbaar te zijn in de ‘wijngaard van de Heer’. ~ 11 ~ Ik ben met het geloof opgegroeid. Mijn ouders hebben het me meegegeven. Maar ik heb niet, zoals veel andere mensen vaak zeggen, het gevoel gehad dat wij naar de kerk ‘moesten’. Ik vond het altijd fijn om naar de kerk te gaan; ging soms zelf twee keer per weekend. Als kind al speelde ik thuis ‘priestertje’. Het liefst met mijn broer en zussen als misdienaar en kerkvolk. Ik maakte dan papieren hosties en gebruikte een beker als kelk. Later kreeg ik van een tante uit het klooster een kazuifel. Daarmee was ik de koning te rijk. Ik deed ook allerlei vrijwilligerswerk voor de kerk. Ik ben begonnen als misdienaar maar heb later bijvoorbeeld ook de avondwake groep opgezet. Op een avond belde de Pastoor. Hij zei dat we moesten praten. Hij werd regelmatig gebeld door mensen die op zoek waren naar ‘Pastoor van Geel’. Hij vroeg zich af of het priesterschap iets voor mij was…. Zowel van de pastoor van Zevenbergen als de rector van Sancta Maria heb ik altijd veel ruimte gehad om vrijwilligerswerk te doen. Wellicht dat ik daarom de kant van de kerk gekozen heb. In 1991 gaf Bisschop Ernst mij groen licht en ging ik naar Bovendonk. Ik ging werken en leren tegelijkertijd. Ik bleef werken in Zwijndrecht, maar 1 keer in de 2 weekenden ging ik naar Hoeven om te studeren. Ik kreeg daarbij alle support uit Zwijndrecht. In 1995 moest ik echt beslissen wat ik ging doen. Dat jaar begon mijn stagejaar in Fort Bergen op Zoom en moest ik mijn beroep vaarwel zeggen. In 1997, op 8 november, werd ik tot priester gewijd. Ik kwam in BredaWest terecht. Dat was een heel gevarieerd gezelschap door de samenwerking van meerdere parochies. Er hoorden mensen uit de volksbuurt bij, maar ook uit de middenstand, agrariërs en arbeiders. We waren daar met 9 collega’s voor 6 parochies. Na 2,5 jaar was helaas de geldkist leeg en bleven er van de 9 collega’s nog maar 2 over. Dat waren tropenjaren. Ik was toentertijd nog kapelaan. Ik heb er met veel plezier gewerkt en veel geleerd. In 2004 overleed kapelaan de Bok. Ik werd daarop door het parochiebestuur gebeld of ik pastoor wilde worden. Dat is niet doorgegaan. Het werd Steenbergen. Daar ben ik in Juli 2005 gestart. De parochie werd steeds groter. Uiteindelijk gingen we van 7 parochies naar 1 parochie. We werkten daar met een priester, een pastoraal werker en een emeritus. Later kwam er nog een kapelaan ~ 12 ~ bij. In die tijd hebben we drie kerken moeten sluiten. Dat was geen gemakkelijke opdracht, maar helaas was het onontkoombaar. In 2013 werd ik ook pastoor van Halsteren en omgeving. Dat betekende dat er nog 4 parochies bij kwamen. Op 1 februari werd ik gevraagd voor de regio Zundert en Rucphen. Dat zijn 10 kerkplekken en daarnaast nog de instellingen en steunpunten.” Wat vindt u de leuke en de minder leuke kanten van het pastoor zijn? “Eigenlijk vind ik het allemaal leuk. Ik ga graag met mensen om. Als vrijwilliger heb ik het de pastoor niet altijd gemakkelijk gemaakt. Ook hier heb ik te maken met enthousiaste vrijwilligers. Soms levert dat een spanningsveld op. Wat kan wel, wat kan niet. Doordat ik zelf zo lang vrijwilligers geweest ben begrijp ik het enthousiasme van de vrijwilligers wel. Ik probeer dan een weg te zoeken, een oplossing zodat we er beiden goed uitkomen zonder schade op te lopen. We leven in een tijd waarin alles moet kunnen. De kerk moet met z’n tijd mee gaan. “Wij betalen er toch voor” zeggen mensen dan. Ik vind het dan heel belangrijk om samen te kijken naar een oplossing. Soms heb ik het gevoel dat er steeds minder kerk overblijft. Dat het enthousiasme van de parochianen langzaam weg ebt. En dat vind ik jammer want we hebben zo’n goede boodschap. We hebben echt iets te bieden. En daarmee bedoel ik ook de ruimte die de kerk biedt om te bezinnen, te onthaasten. Helaas kiezen mensen daar toch blijkbaar niet meer voor. Voor die warmte, die betrokkenheid, die saamhorigheid die ik in de kerk ervaar. Ik heb zelf altijd zoveel plezier gehad in mijn vrijwilligerswerk voor de kerk. Maar tegenwoordig zit bijna elke organisatie om vrijwilligers te springen. Dat troost me dan wel. Binnen de kerk vind ik openheid en transparantie heel belangrijk. Evenals nabijheid en toch ook distantie. Misschien is de enige negatieve kant wel dat het zwaar kan zijn om met zoveel mensen om je heen functioneel toch alleen te zijn...” Hoe ziet u de toekomst van de kerk? “Dat is moeilijk te zeggen. Niemand kan in de toekomst kijken. Ik denk dat we de komende tijd alleen maar kleiner worden, met steeds minder vrijwilligers. Dat wordt een moeilijke tijd. Maar tegelijkertijd ook een ~ 13 ~ uitdaging. Zelfs als het heel negatief uitvalt, dat we nog maar een halve kerk overhouden, dan is het zaak om toch samen verder te gaan. Dat is dan de realiteit. Maar het maakt ook dat we dan weer opnieuw kunnen beginnen, klein, zoals het ook ooit begonnen is. Kerk zijn kun je ook zonder kerkgebouw. Het gaat om mensen die lief en leed delen. Daar hoort natuurlijk spiritualiteit bij, daar hoort gebed bij, uitstraling…” Hoe bevalt het u in Zundert? Bent u al een beetje gewend? “Ik ben nu 9 maanden in Zundert. Mijn komst naar hier was een opdracht van de bisschop. Het is toch wel een grote overgang geweest. Er is hier een andere cultuur. Enerzijds zijn de mensen hier misschien wat afwachtend in het leggen van contacten. Anderzijds zijn ze ook erg dynamisch. En door het corso kunnen ze hier heel goed samenwerken. Jong en oud. Kinderen leren hier al jong lassen en besteden dan hun vrije tijd aan het bouwen van een wagen. Voor die organisatie van het bloemencorso neem ik mijn petje af. Ik ben hier ook voor het eerst Gilde Heer geworden. Voor mij een nieuw fenomeen. Daar had ik nog nooit iets mee gehad. Ook deze pastorie is een hele verandering. In Steenbergen had ik een chalet als woning. Die was helemaal voor mij privé. Dat is hier wel heel anders. Een deel van de pastorie wordt misschien wel een pastoraal centrum. Dat is voor mij wel een grote verandering. Dat mijn huis niet meer alleen privéterrein is, maar dat ik er altijd op bedacht moet zijn dat er mensen kunnen zijn… Maar de pastorie is erg mooi geworden. Al mijn wensen zijn ingewilligd! En het bovengedeelte wordt helemaal afgescheiden door een glazen wand zodat dat dan wel mijn eigen stukje is. Ik heb zelf een lift aangeschaft voor mijn hond Floris zodat hij ook mee naar boven kan.” U heeft meegewerkt aan het programma ‘Nederland verhuist’? “Ik werd gebeld of ik mee wilde doen aan het programma. Ik heb er eerst over nagedacht; zal ik wel of niet meedoen. Maar als ik de gelegenheid krijg om de kerk in een positief daglicht te plaatsen zal ik dat doen. Ik heb wel eerst toestemming gevraagd aan het bestuur. Ik wilde hen niet voor het blok zetten. Over de uitzending heb ik heel veel positieve reacties gehad!” ~ 14 ~ Heeft u ook hobby’s? “Ik had wel hobby’s, maar sinds 1 februari heb ik daar weinig tijd voor. Eigenlijk gaat al mijn tijd momenteel maar naar één ding: mijn werk. Dat is wel een valkuil. Gelukkig roepen mijn vrienden me tot de orde. Mijn hond Floris is al zeven jaar bij me. Ik ga vier keer per dag met hem wandelen. Als ik gehaast ben en snel wil zijn, dan doet Floris precies het tegenovergestelde; dan gaat hij treuzelen. Daardoor zet hij me dan weer met twee benen op de grond. Ook op bedevaart gaan is mijn hobby. Naar Beauraing, dat ligt in Frankrijk bij de plaats Dinant, naar Kevelaar, naar Hakendover, daar ben ik ook de geestelijk leidsman van. Ik ga sinds 2002 op bedevaart. Dat begon met een reis samen met 2000 pelgrims naar Rome. Dat was heel gezellig, heel leuk. We droegen allemaal dezelfde sjaaltjes. Het gaf een gevoel van saamhorigheid. Daarna ging ik naar Lourdes. Vanaf toen heb ik ieder jaar een bedevaart georganiseerd. We zijn net terug uit Assissië. Volgend jaar gaan we naar Oostenrijk; op Maria-bedevaart. Ik kan dan echt mijn accu opladen. Het is geen vakantie; ik moet keihard werken: ik doe de catering, zorg voor bezinning in de bus, maak boekjes, zorg voor eucharistievieringen, houd de groep bij elkaar, zorg dat er niemand alleen staat. Maar die saamhorigheid die je dan voelt, zo zou een parochie moeten zijn, Daar houd ik me aan vast. Ik ben dan heel dankbaar. Ik heb heel veel plezier, vind het leuk om te dollen met mensen. Ik vind het echt fijn om zo’n bedevaart te doen! Thuis probeer ik me natuurlijk ook te ontspannen. Gewoon wat televisie kijken: ‘Goede tijden, Slechte tijden’ of lezen: detectives of boeken van Nederlandse schrijvers. Ik wil er niet te veel over na denken maar gewoon mijn hoofd bij leeg maken. Gaan we u nog vaker op televisie zien? “Zaterdag 3 november was ik nog te zien bij Omroep Brabant. Ik werd gefilmd terwijl ik bij bakkerij Mutsters in Klein-Zundert de Hupkes aan het wijden was. Dat vind ik mooi. Die volksdevotie moeten we erin houden. Op de eerste twee zondagen van december word ik geïnterviewd door de SLOS (stichting lokale omroep Steenbergen). Dat interview zal ook te zien zijn op Ziggo, kanaal 41.” ~ 15 ~ Heeft U nog een boodschap om het interview mee af te sluiten? “De tijd gaat snel. Het jaar 2018 zit er bijna op. Een jaar waarin veel gebeurd is. Laten we maar de hoop vestigen op de geboorte van het kindje Jezus. We hebben de warmte en de liefde van het Kerstkind zo hard nodig. Ook in onze kleine omgeving waar we wonen en werken, voelen we de kilheid en dorheid van het leven. De warmte en liefde voor elkaar en voor onze medemens maakt Kerstmis tot een heel bijzondere gebeurtenis. Laten we ons ontdoen van het individualisme of de vinger naar elkaar wijzen en laten wij onze armen openen om de (A)ander te ontvangen. Pas dán kan Jezus, het Kerstkind het tij in ons leven en samenleven keren.”

Bedankt voor het interview!

Natasja Bastiaensen

Geplaatst op 12-01-19

Parochieberichten

kerkschoonmaken

maandag 28 januari

Intervieuw met pastoor Hans van Geel

“Ik voel me geroepen door God om dienstbaar te zijn in de ‘wijngaard van de Heer’.”

Banneuxbedevaarten 2019

Caritas Banneux Bisdom Breda

Op bedevaart met pastoor Hans van Geel

naar Assisi

 Pagina 1 van 2  >  >>

Overleden

Piet Mathijssen

januari 2019

Sjaan de Koning

december 2018

Anneke Roovers

november 2018